czwartek, 1 września 2016

"Godzina czasu"

Kultura języka:

Nie mówimy: "Godzina czasu"
Należy mówić: "Godzina"

"Godzina czasu" to pleonazm - błąd językowy określany czasem mianem "masła maślanego". Nie może być bowiem "godziny cukru" albo "godziny benzyny". Jeśli mówimy o "godzinie", to wiadomo, że chodzi o czas, ponieważ "godzina" jest miarą czasu.

"Godzina czasu" jest zatem błędem zarówno językowym jak i logicznym.

niedziela, 7 sierpnia 2016

7 zasad savoir-vivre na plaży

Lato w pełni. Myślę, że warto odświeżyć sobie zasady zachowywania się na plaży:

1. Parawan służy do tego, aby osłonić się od wiatru z tej strony, z której on wieje, a nie do tego, aby ogrodzić sobie na plaży prywatny ogródek.

2. Pamiętaj, że ludzie chodzą na plażę również po to, aby posłuchać szumu fal. Nie włączaj zatem radia i nie rozmawiaj zbyt głośno, aby sąsiedzi nad morzem mogli odpocząć od hałasu, który przecież mają na co dzień.

3. Strój kąpielowy nie powinien być zbyt skąpy, ponieważ wygląd człowieka z klasą nie powinien być wulgarny. Okazywanie sobie przesadnej czułości na plaży też nie jest w dobrym tonie.

4. Jeśli już koniecznie musisz zapalić papierosa, oddal się w ustronne miejsce, aby zapach dymu nie nękał sąsiadów. Nie urządzaj grilla na plaży - twoim sąsiadom może przeszkadzać zarówno dym jak i zapach pieczonego mięsiwa.

5. Zadbaj, aby biegające dzieci lub czworonożny pupil, nie były kłopotliwe dla innych, np. nie obsypywały piaskiem innych.

6. Śmieci zabieramy ze sobą. Po zwinięciu koca i zebraniu rzeczy jeszcze raz zerknij na miejsce plażowania, aby sprawdzić, czy nie pozostawiliśmy przypadkiem po sobie jakichś śmieci.

7. Spożywanie alkoholu na plaży nie jest w dobrym tonie. Jeśli masz ochotę na kufel piwa, załóż jakiś strój i wstąp do pobliskiego baru.

A was, co takiego irytuje w zachowaniu innych na plaży?

czwartek, 14 lipca 2016

"W każdym bądź razie"

Kultura języka:
Nie mówimy: "W każdym bądź razie".
Dopuszczalne są jedynie zwroty: "w każdym razie" oraz "bądź co bądź."
Błędne wyrażenie "w każdym bądź razie" powstało ze skrzyżowania dwóch poprawnych. Jest ono jednak jednoznacznie odrzucane przez językoznawców oraz słowniki poprawnej polszczyzny jako błędy językowe, nawet w mowie potocznej.

środa, 29 czerwca 2016

Nie podajemy ręki...

Nie podanie komuś ręki traktowane jest jako afront wobec tej osoby. Ostentacyjne zignorowanie wyciągniętej do nas dłoni zwykle kończy znajomość. Czy są jednak okoliczności, w których ręki podawać nie należy lub nie wypada? Są. Nie chodzi jednak tu o demonstrację naszego stosunku do drugiej osoby, lecz o zapewnienie mu minimum komfortu podczas powitania.

Nie podajemy rąk brudnych. Jeśli reperujemy nasz rower i mamy dłonie umazane smarem, to jeśli podejdzie do nas sąsiad na krótką pogawędkę, wówczas nie podajemy brudnej dłoni. Jeśli widzimy, że ktoś ma brudne dłonie, bo akurat wykonał jakąś pracę, też nie wyciągamy jako pierwsi ręki do niego. Mnie osobiście stresuje bardzo fakt, kiedy ktoś tak bardzo chce zaakcentować fakt bezwarunkowej akceptacji mojej osoby, że ochoczo "wyciąga grabę" z okrzykiem, że nic nie szkodzi, że mam brudne ręce.

Nie podajemy rąk mokrych. Ostatnio byłem w sytuacji, gdy w publicznej łazience skończyły się papierowe ręczniki. Wyszedłem zatem w mokrymi rękoma. Po chwili napotkałem znajomego, który wyciągnął dłoń na powitanie. W tej sytuacji najlepiej przeprosić, mówiąc "Przepraszam, mam mokre ręce".

Nie podajemy rąk w rękawiczce. Wyjątek stanowią rękawiczki ozdobne kobiece, oraz rękawiczki żołnierskie do munduru galowego. Zatem kobieta będąc w na bankiecie w sukni balowej, założywszy długie czarne rękawiczki, ma prawo podać rękę, ponieważ zdejmowanie ich jest niepraktyczne. Podobnie dwóch oficerów witających się na paradzie wojskowej, ma prawo uścisnąć sobie dłoń bez zdejmowania skórzanej rękawiczki.

Nie podajemy jako pierwsi ręki osobie ważniejszej od nas. Nie wypada, gdy nastolatek "wyciąga grabę" jako pierwszy do starszej nauczycielki. Pamiętajmy, że jako pierwsza zawsze podaje rękę osoba ważniejsza, a zatem: starszy młodszemu, kobieta mężczyźnie, szef podwładnemu, nauczyciel uczniowi itd.

niedziela, 12 czerwca 2016

Czy całować kobiety w rękę?

Całowanie kobiet w rękę, na przykład na powitanie, jest starym polskim obyczajem. Zwyczaj ten, choć coraz rzadziej praktykowany, ma bardzo wielu zwolenników, którzy obstają przy tym, że jest typowo polskim wyrazem stosunku wobec kobiet. Całowanie kobiet w rękę też jednak liczne grono przeciwników, którzy zarzucają mu staroświeckość, zaściankowość, nieeuropejskość, czy wręcz niehigieniczność. Zatem: czy wolno, czy należy, czy wypada całować kobiety w rękę? A jeśli tak, to kiedy i pod jakimi warunkami.



Obowiązku całowania kobiet w rękę oczywiście nie ma. Jeśli jednak polska tradycja jest ci droga i chciałbyś praktykować ten szarmancki obyczaj, możesz to czynić. Pamiętaj jednak, że nie zawsze i nie wszędzie wypada całować kobietę w rękę. Oto garść zasad, który gdy stosowane, pomogą uniknąć gafy:

1. Całujemy kobiety w rękę zwykle w sytuacjach mających odpowiednią rangę: w domu, wśród bliskich, na przyjęciu urodzinowym, na uroczystości państwowej, obchodzonym jubileuszu, podczas wręczania nagród i nominacji itp. Innymi słowy raczej nie robimy tego w czasie spotkań przypadkowych i przelotnych, oraz podczas spotkań towarzyskich o niskiej randze, np. w tramwaju, autobusie, na ulicy, w kościele, w sklepie spożywczym, na dyskotece.

2. Nie całujemy w rękę kobiet w sytuacjach zawodowych oraz biznesowych. Zatem jeśli wybieramy się na spotkanie handlowe do korporacji, zwyczajnie podajemy rękę, zarówno mężczyznom jak i kobietom.

3. Starsi panowie nie całują w rękę dużo młodszych od siebie dziewcząt i bardzo młodych kobiet. Choć są tu pewne wyjątki. Np. uchodzi, gdy sędziwy wuj pogratuluje swojej młodej siostrzenicy narodzin pierwszego dziecka, wręczając jej kwiaty i całując w dłoń.

4. Całując kobietę w rękę, nie wyrywamy jej dłoni energicznie do naszych ust, lecz skłaniamy się.

5. Całujemy lekko i krótko dłoń, a nie np. nadgarstek. Jeśli kobieta nosi rękawiczkę, całujemy właśnie w tę rękawiczkę, a nie odsłoniętą część ciała na nadgarstku. Całowanie w rękawiczkę może mieć miejsce tylko wówczas, gdy rękawiczka ta jest ozdobą kobiecej dłoni. Jeśli kobieta założyła grubą rękawiczkę z jednym palcem do ochrony przed zimnem, wówczas takich rękawiczek nie całujemy.

6. Za granicą i wobec cudzoziemek przebywających w Polsce wykazujemy daleko idącą powściągliwość w praktykowaniu tego obyczaju. Nie wszędzie bowiem zwyczaj całowania kobiety w rękę jest znany i akceptowany.

I najważniejsze: jeśli wyczuwamy, że dana kobieta nie lubi być całowana w rękę, powinniśmy zaniechać wobec niej naszej praktyki.

A co wy sądzicie o tym starym obyczaju?

-----------------------------------------

Klub Petroniusza

Bądź człowiekiem z klasą - wstąp do klubu Petroniusza! Pozostaw swój adres e-mail, a otrzymywać będziesz regularnie porady, wskazówki, ale również rabaty na zakupu w ekskluzywnych sklepach internetowych: http://www.petroniusz.info/klub/

W każdej chwili będziesz mógł się wypisać.

środa, 1 czerwca 2016

Na czym polega prawdziwa elegancja w ubieraniu się?

Elegancja jest terminem szerokim. Nie da się podać gotowego zestawu odzieży na "każdą okazję", dzięki której zawsze i wszędzie będziemy wyglądać elegancko. Są jednak ogólne zasady, dzięki którym możemy czuć się i faktycznie wyglądać elegancko bez względu na to, czy znajdujemy się na spacerze w parku czy na kolacji w wytwornej restauracji.

Irena Kamińska-Radomska w swojej książce „Etykieta biznesu” pisze, że „możemy być pewni, że wyglądamy elegancko”, gdy nasz strój jest „skromny, drogi i konserwatywny”.

Co to oznacza:

Skromność. Strój skromny to taki, który nie jest wyzywający dla płci przeciwnej. Nie odsłania on zanadto ciała, nie epatuje nagością, seksapilem. Strój skromny to również taki, którzy nie rzuca się w oczy, nie jest przesadnie ekstrawagancki, a przede wszystkim nie stanowi demonstracji zasobności naszego portfela.

Drogi. Strój drogi to taki, który jest wart swojej ceny, jest wykonany z wysokiej jakości materiałów i nie sprawia wrażenia znoszonego. Nie wypada człowiekowi ceniącemu sobie elegancję obwieszać się złotem, eksponować metki najdroższych domów mody wybrać się do przeciętnie żyjących przyjaciół w stroju za wielokrotność ich miesięcznych dochodów. Wystarczy, że zadbamy, aby w naszej szafie był jeden garnitur, lecz dobre jakości, dwie pary butów, ale nie tandetnych itd.

Konserwatywny. Konserwatyzm w ubiorze ma różne oblicza. Czym innym jest strój konserwatywny dla emeryta, czym innym dla 19-letniej kobiety. Co innego rozumiemy poprzez konserwatyzm na pogrzebie, co innego na potańcówce. Do każdej sytuacji należy przyłożyć stosowną miarę. Czerwone półbuty założone na pogrzeb mogą wydać się zbyt ekstrawaganckie i przez to niestosowne, lecz na potańcówkę będą w sam raz. Konserwatywny to znaczy wpisujący się w pewną tradycję co do miejsca i czasu.

Tak więc będziemy elegancko ubrani zawsze, gdy ubierzemy strój skromny, nie odsłaniający golizny, nie rzucający się w oczy, a do tego dobrej jakości, bez widocznych śladów intensywnego użytkowania, a przede wszystkim dobrany do czasu i miejsca.

-----------------------------------------

Subskrypcja bloga

Bądź człowiekiem z klasą - nie przegap żadnej porady! Zasubskrybuj nasz blog i otrzymuj zajawki artykułów na maila: http://www.petroniusz.info/biuletyn/

W każdej chwili będziesz mógł się wypisać.

poniedziałek, 23 maja 2016

Kto komu mówi "dzień dobry" jako pierwszy?

Zwrotem "dzień dobry", a więc "życzę Ci dobrego dnia" pozdrawiają się ludzie na całym świecie. Zwrot ten wyraża naszą życzliwość, a także szacunek wobec tych, których pozdrawiamy. "Dzień dobry" mówimy każdej znanej nam osobie, którą danego dnia widzimy po raz pierwszy. Zazwyczaj "dzień dobry" mówimy również, gdy wchodzimy do pomieszczenia, w którym znajduje się niezbyt liczna grupa osób nam nieznanych, np. gdy wchodzimy do przedziału w pociągu dalekobieżnym.

Istnieje niepisany kodeks, kto powinien powiedzieć "dzień dobry" jako pierwszy. Ogólna zasada brzmi, że jako pierwsza "dzień dobry" mówi osoba mniej ważna do osoby ważniejszej. A zatem:
- dziecko osobie dorosłej
- uczeń nauczycielowi
- mężczyzna kobiecie
- młodszy wyraźnie starszemu
- podwładny przełożonemu

Powyższe reguły nie obowiązują tylko w jednym przypadku, mianowicie gdy ktoś wchodzi do pomieszczenia, w którym już przebywają inne osoby. W tym przypadku wchodzący mówi "dzień dobry" tym, których zastał w pomieszczeniu. Na przykład jeśli do windy wchodzi starszy już człowiek, winien jako pierwszy powiedzieć "dzień dobry", nawet jeśli w windzie znajdują się dwie młode dziewczyny.

Ostatecznie można przyjąć również zasadę, że jako pierwszy "dzień dobry" mówi człowiek bardziej uprzejmy i bardziej życzliwy niż ten, kto zwleka z pozdrowieniem. Należy przy tym uważać, aby nasze pozdrowienie nie było afrontem. Ostentacyjne pozdrawianie drugiego człowieka, który winien był nam życzyć dobrego dnia, a tego nie uczynił, ma pewną wartość wychowawczą, jednak jest w złym tonie. Istotą pozdrowienia jest okazanie życzliwości i demonstracja naszej kultury osobistej, nie zaś edukowanie osób, które tej kultury nie posiadają. Poza tym człowiek dobrze wychowany i wielkoduszny nie zakłada z góry złych intencji u innych ludzi. Może się przecież zdarzyć, że ktoś nie powiedział "dzień dobry", ponieważ nas po prostu nie zauważył lub był zamyślony. Być może przeżywa jakieś nieszczęście lub osobistą tragedię, albo po prostu czeka na ważną wiadomość i nie z tego powodu stracił kontakt z otoczeniem.

środa, 18 maja 2016

Jak się ubrać do filharmonii lub do opery?

Zostałeś zaproszony do filharmonii lub opery? Wybierasz się tam po raz pierwszy? Nie wiesz, jak się ubrać? Postaram się pomóc Ci dobrać taki strój, abyś czuł się/czuła się pewnie, odświętnie, a jednocześnie swobodnie.
 
Filharmonia i opera to miejsca od wieków domagające się od widzów szyku i elegancji. Sztywne normy obowiązujące widzów nieco ostatnio zelżały, nie mniej jednak teatry muzyczne i sale koncertowe dalej są miejscami, w których człowiek styka się z kulturą wysoką. Tego rodzaju spotkanie z kulturą oraz artystami, którzy oddali się jej bez reszty, z jednej strony zachęca do podkreślenia owej odświętnej atmosfery poprzez ubiór, z drugiej do okazania należytego szacunku artystom i innym gościom.

Dlatego, pomimo faktu, że filharmonie i teatry muzyczne nie posiadają w swoich regulaminach wytycznych co do ubioru, a także pomimo tego, że coraz częściej zdarza się zaobserwować na widowni osoby noszące stroje nieformalne, codzienne, będę Cię zachęcał, abyś na tę szczególną okazję założył strój wizytowy.

Dla mężczyzn najlepszym strojem do opery czy filharmonii będzie ciemny garnitur, koszula koniecznie biała, jedwabny krawat oraz czarne wizytowe buty. Jeśli przedstawienie jest wieczorem, mężczyzna nie powinien zakładać niebieskiej lub prążkowanej koszuli, albo jasnego garnituru.

Dla kobiety najlepszym strojem będzie garnitur, garsonka, połącznie tuniki i spodni, a wieczorem   np. czarna sukienka lekko poniżej kolana. Sukienka koktajlowa będzie pasować wyłącznie w godzinach wieczornych i w czasie ważnych wydarzeń kulturalnych. Jeśli wybierasz się do filharmonii na koncert jazzowy o godzinie 15.00, zakładając sukienkę koktajlową, narazisz się na bycie overdressed, czyli ubraną elegancko ponad miarę. Długa suknia wieczorowa jest zaś zarezerwowana na wydarzenia o szczególnie dostojnym i uroczystym charakterze. O tym jednak za chwilę. Niezależnie od wyboru strój nie powinien być jednak jaskrawy, aby nie zwracał uwagi innych widzów oraz artystów, co mogłoby ich dekoncentrować. Właściwym dodatkiem do stroju z pewnością będzie mała torebka oraz ewentualnie dyskretna biżuteria, zwłaszcza srebrna. Na eleganckie wyjścia najlepiej nadają się buty na obcasie. W złym guście będą duże dekolty i przezroczystości w ubiorze.

Od powyższych zasad są jednak pewne wyjątki.

Przede wszystkim może się zdarzyć, że zostaniemy zaproszeni na wydarzenie kulturalne o szczególnych charakterze. Może to być premiera lub prapremiera spektaklu lub gala z udziałem szczególnych gości. Wówczas właściwszym rozwiązaniem byłby strój wieczorowy, czyli smoking oraz lakierki dla mężczyzn oraz długa suknia wieczorowa dla kobiet. Informacja o takim wymogu winna być jednak udostępniona przez organizatorów wydarzenia, np. na zaproszeniu lub też wymóg ten jest powszechnie znanym i stałym elementem konwencji danego miejsca, np. premiery w Filharmonii Narodowej lub uroczysty koncert w Operze Wiedeńskiej. Zazwyczaj też w najlepszych teatrach muzycznych świata, najdroższe miejsca na parterze są zajmowane przez gości ubranych właśnie wykwintnie i nadzwyczaj elegancko. Na zaproszeniu lub bilecie może się zatem znaleźć informacja o obowiązującym stroju, podana w formie ogólnie przyjętych oznaczeń kodowych, np.:
- Black tie - kobietę obowiązuje długa suknia, a mężczyznę smoking lub wieczorowy czarny garnitur.
- White tie - panie obowiązują suknie balowe, a panów fraki.

Może się zdarzyć też, że będąc na urlopie, zechcemy wziąć udział w organizowanym wydarzeniu kulturalnym, nie zabraliśmy jednak właściwego stroju. Osobiście jestem przekonany, a moje przekonania potwierdzają dyrektorzy najlepszych teatrów i filharmonii w Polsce, że bez obaw możemy pójść na koncert czy spektakl. Jeśli nie będziemy zachowywać się hałaśliwie oraz nasz ubiór będzie schludny i czysty, z pewnością nie wzbudzimy sensacji.

Kolejnym przypadkiem będzie koncert lub przedstawienie, ale w ciągu dnia, a nie wieczorem. W tym przypadku mężczyzna dobrze wypadnie również w zestawie kombinowanym (spodnie w innym kolorze niż marynarka), a kobieta np. w spodniach w zestawieniu z tuniką, niekoniecznie czarną.

Wreszcie ostatnią sytuacją może być wycieczka szkolna do opery lub filharmonii. W tym przypadku najlepiej, aby nauczyciel podpowiedział, jaki strój będzie właściwy tak, aby wszyscy uczniowie byli ubrani na podobnym poziomie.

wtorek, 17 maja 2016

Jak ubrać się na pogrzeb?

Smutne wydarzenie, jakim jest pogrzeb, to nie rewia mody. Ubiór ma być tylko i wyłącznie wyrazem zewnętrznym naszego żalu oraz szacunku wobec zmarłego i jego bliskich.

W Polsce kolorem żałobnym jest tradycyjnie czerń. Na pogrzeb mężczyzna powinien założyć czarny garnitur, białą koszulę, ciemny krawat, czarne skórzane półbuty, ewentualnie czarny płaszcz.
Nie będzie naruszeniem dobrych obyczajów, jeśli zamiast czarnego garnituru na pogrzeb założymy garnitur grafitowy lub granatowy.

Dzieciom oraz młodzieży, zwłaszcza spoza najbliższej rodziny, uchodzi noszenie podczas pogrzebów ciemnych swetrów i mniej formalnych spodni, np. czarnych dżinsów. Nie wypada, nawet dziecku, założyć na pogrzeb kolorowej bluzy z napisami.

Dość często zdarza mi się widzieć, że ktoś zakłada na pogrzeb czarną koszulę. Osobiście uważam, że jest to błąd. Pomimo żałobnej atmosfery koszula biała jest o wiele bardziej odświętna.

Jeśli chodzi o kobiety, to sytuacja jest dość podobna. Kobieta może założyć czarny kostium lub garsonkę, ewentualnie skromną, czarną sukienkę co najmniej do kolan. Jeśli zamiast spodni założy spódnicę, wówczas powinna być ona co najmniej do kolan. Buty powinny być czarne, koniecznie pełne, bez odsłoniętych palców. Niewielki obcas jest dopuszczalny, jednak należy wziąć pod uwagę, że ścieżka na cmentarzu może utrudniać krocznie w butach na obcasach.
Należy unikać odkrytych ramion, nawet podczas upału. Również rzucająca się w oczy biżuteria, zwłaszcza naszyjniki, będą w tym przypadku niewłaściwe.

Jeśli pada deszcz lub się na niego zanosi, należy zabrać ze sobą duży, czarny parasol. Winien on być niesiony przez mężczyzn.

sobota, 14 maja 2016

Co to jest savoir-vivre?

Kolega znów spóźnił się na spotkanie? Małżonek zapomniał o rocznicy ślubu? Zostałeś obsłużony przez opryskliwego kelnera? Kontrahent spóźnia się z dostawą? Sam widzisz, że dobre obyczaje to nie oderwane od rzeczywistości zwykłych ludzi rozważania na temat wyrafinowanej etykiety, lecz proste i przejrzyste zasady, które od zaraz będziesz mógł zastosować w swoim życiu prywatnym oraz zawodowym, a które znacząco wpłyną na jego jakość.

Co to jest savoir-vivre?

Savoir-vivre [wym. sawuar wiwr] znaczy po francusku "znajomość życia". Pierwotnie chodziło o znajomość zasad właściwego zachowania się w towarzystwie. Słowo to stało się z czasem synonimem dobrych obyczajów, ogłady, nienagannych manier, znajomości form i reguł towarzyskich. W tradycyjnym rozumieniu savoir-vivre ogranicza się do takich dziedzin życia, jak np.: sztuka nakrywania i podawania do stołu, umiejętność właściwego doboru stroju do różnych sytuacji, umiejętność zachowania się na przyjęciach, bankietach, spotkaniach formalnych i nieformalnych. Dzisiaj, kiedy savoir-vivre przestał być domeną "wyższych sfer", a dobre maniery stały się wyznacznikiem kultury osobistej każdego człowieka, definicja savoir-vivre'u musiała ulec rozszerzeniu.

Jak? Otóż savoir-vivre należy dzisiaj rozumieć jako umiejętność radzenia sobie we wszystkich sytuacjach życia osobistego oraz zawodowego, których elementem jest kontakt z drugim człowiekiem. Tak więc już nie tylko sposób nakrywania do stołu czy umiejętność odnalezienia się na wykwintnym bankiecie, ale również, a może przede wszystkim umiejętność budowania więzi z innymi, rozwiązywania konfliktów czy konstruktywnej krytyki, która nie jest poniżająca dla osoby krytykowanej. Zasady savoir-vivre'u mogą dotyczyć tak różnych dziedzin życia jak na przykład:

- Codzienna komunikacja międzyludzka: powitania, pożegnania, podawanie ręki itp.
- Komunikacja na odległość: rozmowa telefoniczna, korespondencja, serwisy społecznościowe, netykieta.
- Przy stole: nakrywanie do stołu, podawanie potraw, układanie kardy dań na różne okazje, posługiwanie się sztućcami, naczyniami, picie alkoholu.
- Przyjęcia i uroczystości: zachowanie się w czasie przyjęć, bankietów, uroczystości prywatnych i państwowych, ślubów, wesel, pogrzebów.
- Więzi rodzinne: relacje między rodzicami a dziećmi, relacje małżeńskie, podtrzymywanie więzi z dalszą rodziną.
- Więzi przyjacielskie i dobre współżycie sąsiedzkie: asertywność w kontaktach z przyjaciółmi, pożyczanie pieniędzy, przysługi międzysąsiedzkie.
- Zasady właściwego ubioru (zwane dress code): dobór właściwego ubioru na różne okazje.
- Dialog międzykulturowy: wizyty w państwach o odmiennej kulturze, traktowanie cudzoziemców we własnym kraju.
- Savoir-vivre w biznesie: negocjacje, kształtowanie wizerunku firmy, zawieranie umów.

Jak widać savoir-vivre stał się dość obszerną dziedziną wiedzy, a na jego temat są wydawane książki i organizowane szkolenia. Znajomość zasad właściwego zachowywania się w różnych sytuacjach  przesądza o tym, jak jesteśmy postrzegani przez otoczenie. Dobre maniery wpływają na jakość tworzonych przez nas więzi międzyludzkich, również tych rodzinnych. Wreszcie umiejętne stosowanie zasad savoir-vivre'u może pomóc nam w osiągnięciu sukcesu w życiu zawodowym.

To od Ciebie zależy, jak będziesz odbierany przez otoczenie: czy będziesz postrzegany jako osoba wiarygodna, wzbudzająca szacunek, profesjonalna, czy tez ktoś niepoważny, na kim nigdy nie można polegać. To od ludzi tworzących dane środowisko, np. w domu, w pracy czy w sąsiedztwie, zależy jaka atmosfera będzie panowała w stosunkach międzyludzkich.

Mam nadzieję, że prowadzony przeze mnie blog przyczyni się do pogłębienia Twojej wiedzy na temat.